Happy Birthday to me~~ ปีที่ 32 แล้วเรา สุขสันต์วันเกิดให้กับตัวเองในวันหยุดนี้ค่ะ แก่ขึ้นอีกปีแล้ว แถมอ้วนขึ้นอีกปีด้วย อิอิ วันนี้โจบอกว่าเป็นวันของหยก จะทำอะไร จะไปที่ไหน เค้าจะบริการเต็มที่และที่สำคัญคือจะไม่ขัดใจและไม่บ่น (จะเป็นไปได้มั้ยหนอ) : )

เริ่มจากกิจกรรมแรกที่หยกขอไว้ ช่วยพาหยกไปวัดเพื่อทำบุญกับท่าน ดร.พระมหาทองจันทร์ ดีที่ก่อนออกจากบ้านได้โทรไปเช็คที่วัดว่าท่านอยู่หรือเปล่า พระที่นั่นบอกว่าท่านมาจำพรรษาอยู่ที่อีกวัดนึงแล้ว ซึ่งวัดนี้ใกล้กับบ้านหยกกว่าวัดเดิมที่ท่านเคยจำพรรษาอยู่ จากนั้นเราก็โทรไปที่วัดศรีเจริญธรรม วัดที่ท่านย้ายมา เพื่อให้แน่ใจว่าท่านอยู่ที่นี่ เป็นการทำบุญที่ตามหาพระจริงๆ ใครๆอาจจะบอกว่าทำที่วัดไหนก็เหมือนกัน ก็จริงอยู่ แต่ถ้าเราเลือกได้ เราอยากทำกับพระที่เราศรัทธามากกว่า จริงมั้ยคะ สวยเลือกได้นิ : )
ในที่สุดก็ตามหาท่านดร.เจอแล้ว จำได้ว่าเมื่อวันเกิดเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ก็ขับรถตามหาวัดเพื่อจะทำบุญวันเกิด ขับผ่านไปหลายวัดแต่ไม่ถูกใจ ฮ่าๆๆ ไปเจอวัดป่าที่ท่านดร.อยู่ ดูแล้วร่มรื่นเข้าไปแล้วมีความสุข วัดนี้ล่ะ จากนั้นก็ได้เจอกับท่านดร. และได้ความว่า ท่านมาจากวัดภคินีนาถวัดที่อยู่ข้างบ้านฝั่งธนฯนั่นแล จากนั้นมาหยกก็ขอเป็นลูกศิษย์ท่านดร.มาตลอด
วันเกิดครบรอบ 32 ปีนี้ได้มาทำบุญกับท่านดร.อีกครั้ง นั่งคุยกับท่านหลายเรื่อง ได้ข้อคิดดีๆมาทำให้วันเกิดปีนี้แจ่มขึ้น
ก่อนลากลับ เราขอถ่ายภาพร่วมกับท่านดร. จากนั้นขับรถออกจากวัดด้วยใจที่อิ่มเอม แค่นี้ล่ะที่ต้องการ จุดหมายต่อไปคือบ้านคุณริชาร์ดกับพี่แอ๊ว พี่ๆเค้าบอกให้แวะหาหน่อยเตรียมของไว้ให้ ระหว่างทางแวะเข้าศูนย์ล้างรถแถวหน้าบอกซอยที่ทำงาน
จิบกาแฟกับวิปครีมระหว่างรอ	โจชี้ไปที่รถเด็กเล่น บอกว่าจะซื้อให้ลูกเรา (ฝันไปเหอะ)
	สมแล้วที่บอกว่า วันนี้ป็นวันของหยก นั่งรถเค้าล้างรถอย่างใจเย็น โจน่ารักมาก วันนี้บ่นนิดเดียว (ไม่ใช่ไม่บ่นนะ แอบมีนิดๆ)
ล้างรถเสร็จ ขับรถไปต่อที่บ้านพี่แอ๊วกับคุณริชาร์ด คิดขึ้นมาได้ว่า เราน่าจะซื้อเค้กไปเป่าที่โน่นเลยเนอะ ฉลองกันเล็กๆน้อยๆพอเป็นพิธี ตาโจเลยแวะเข้าซุปเปอร์มาเก็ตให้ทันที
ยืนเลือกเ้ค้กกัน เอาอันไหนดีนะ
ได้เทียนวันเกิดมาแล้ว โจกลับเลขให้เด็กลง ดีม๊ากจ๊ะ ได้เค้กแล้วก็บึ่งมาหาแก๊งค์วัยละอ่อนของเรา
เย๊ มาฉลองวันเกิดตัวเองถึงบ้านพี่ๆเลย
พี่แอ๊วมอบของขวัญก่อน	อะไรน๊า
อ้อ ตุ้มหูเงิน	กุ๊กกิ๊กน่ารักดี
ใส่เลยค๊าบ	และยังมีถุงแดงให้อีก
	ข้างในเป็นลูกตุ้มคริสตัล ไว้แขวนหน้ารถ น่ารักดีค๊า
จากนั้นก็ร้องเพลงเบิร์ดเดย์ให้ตัวเอง ฮ่าๆๆ
เ่ป่าเค้กเล๊ย
กินกันๆๆๆ ตัดเค้กแจก กินๆๆ และจากนั้นพี่แอ๊วก็ลากตัวเข้าไปในห้องเสื้อผ้า หมายมั่นปั้นมือให้หยกไปเดินแบบชุดไทยในวันพรุ่งนี้ หยกก็เอาน่ะ พี่เค้าเตรียมชุดไว้รอรับแล้ว แถมฟิตพอดีเลย เลยลองใส่ถ่ายรูปเล่นๆ
เค้าเรียกว่าชุดไทยอัมรินทร์ค่ะ ไม่น่าเชื่อว่ายัดลง	โพสท่าหน่อย เพิ่งใส่ชุดไทยครบชุดก็วันนี้ล่ะ
	พี่โจชอบใจ ชอบอะไรไทยๆ นี่ถ้าใช่ชุดนี้อยู่บ้านได้ทุกวันคงจะดี ฮ่าๆๆ
ริชาร์ดแฮปปี้สุดๆอีกครั้ง
จากนั้นก็โพสท่านางงามกับคุณแม่นางงาม วันนี้ถูกพี่แอ๊วจับแต่งตัวค่ะ แต่ผลสุดท้ายก็ไม่ผ่านอนุมัติจากพี่โจที่จะให้ไปเดินแบบชุดไทยในวันพรุ่งนี้ เพราะโจต้องเดินทางไปแมกซิโกและไม่อยากให้หยกขับรถกลางคืนคนเดียว แผนของพี่แอ๊วเลยอดไป แต่พี่แอ๊วก็บอกว่า ดีแล้วล่ะ อย่าไปเลยเดี๋ยวเค้าจะไม่สบายใจ เห็นมะ คนเราเข้าใจกัน แต่วันนี้สนุกดีได้แต่งตัวชุดไทยเล่นในวันเกิด ความสุขเล็กๆกับแก๊งค์วัยละอ่อนค๊า ตกเย็นเราสองคนออกไปดินเนอร์นอกบ้านเพื่อให้มีอะไรพิเศษนิดหน่อย นอกจากวันนี้จะเป็นวันเกิดของหยกแล้ว พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ 5 ของเราสองคนค่ะ ไม่น่าเชื่อว่าจะรอดมาได้ถึงขนาดนี้ ฮ่าๆๆ เราเลยถือเอาวันนี้เป็นฉลองรวมทั้งวันเกิดและวันครบรอบแต่งงาน เพราะพรุ่งนี้เช้าพี่โจต้องบินไปทำงานที่แม็กซิโกตั้งแต่ 6 โมงเช้า เลยใช้เวลาคุณภาพวันนี้ให้คุ้มทั้งวัน เราเลือกความสะดวกเข้าไว้ค่ะ ไปร้านใกล้ๆบ้านเนี่ยล่ะ ขับรถ 3 นาทีถึง เพราะเริ่มเหนื่อยแล้ว ออกจากบ้านกันทั้งวัน โจกำลังโชว์จานเด่นวันนี้คือซี่โครงหมูอบ บอกว่ามันนิ่มมาก ถ่ายรูปไปให้พ่อดูนะ กินไปก็พูดไปว่า ไม่เคยกินซี่โครงหมูอบอร่อยขนาดนี้เลยหยก มันนุ่มมาก เชื้อเชิญให้หยกลองชิมใหญ่ ดูกันใกล้ๆ จานประทับใจของโจ ส่วนของหยกเป็นโรคแพ้ครีมซอส เลยสั่งพาสต้ามากินซะ สั่งอะไรเส้นๆคงทำให้อายุยืนยาวขึ้น กินเป็นสิริมงคลให้กับตัวเองหน่อย อ่ะ หาเรื่องดีแก้อ้วนอีกแล้ว อิอิ หนูทำได้ค่ะ เกือบหมดแล้ว อร่อยและหิวด้วย วันนี้เป็นวันเกิดที่มีความสุขมากเลย อิ่มใจ อิ่มกาย และต้องขอบคุณโจที่ให้เวลากับหยกทั้งวัน เหมือนเช่นทุกๆวันใน 5 ปีที่ผ่านมา หวานเลี่ยนไปมั้ยคะ : ) พ่อ แม่ พี่ยิ้ม และญาติมิตรทุกคน คงหมดห่วงหยกไปบ้างแล้ว จากเมื่อ 5 ปีที่แล้วในวันแต่งงาน ไม่มีใครรู้ว่าหลังจากนั้นหยกจะเป็นยังไง ทุกคนแอบคิดในใจว่าโจจะดูแลหยกดีมั้ย จะไปกันได้หรอ ตัวหยกเองยังหวั่นๆกับการตัดสินใจของตัวเองในตอนนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ในใจลึกๆก็ยังเชื่อตัวเองว่า ชั้นคิดถูกแล้วล่ะ ตาอ้วนคนนี้ล่ะ ใช่เลย!!! และจากเวลาที่ผ่านมา 5 ปี ถึงจะไม่นานเท่าไหร่ ก็ทำให้รู้ว่า เราไปกันได้ มีชีิวิตเหมือนครอบครัวทั่วไป เถียงกัน รักกัน เป็นปกติ เอาล่ะ พอละเลี่ยน เอาเป็นว่าทำทุกๆวันของเราให้ดีที่สุดดีกว่า วันนี้เป็นวันเกิด ถ้าถามว่าอยากได้อะไร คงตอบได้ว่าได้ครบทุกอย่างแล้ว ไม่มีอะไรที่อยากได้อีก เหลือเพียงแต่ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ที่มีอยู่ให้ดำเนินไปด้วยดีและมีความสุข เมื่ออายุเพิ่มขึ้น คำพูดก็ดูเหมือนจะแก่ตามไปด้วยนะเรา นอกจากนั้นก็นับวันรอที่จะได้กลับไปอยู่บ้านเราถาวร มีชีิวิตเหมือนปกติชนทั่วไปอีกครั้ง ที่ได้อยู่ใกล้ครอบครัวและเพื่อนฝูงที่รัก ... ขอบคุณทุกๆคน ที่เป็นกำลังใจและส่งคำอวยพรมาให้หยกในวันนี้ รักและคิดถึงทุกคนเสมอค่ะ : )